Actueel
En toch, heb ik mij bedacht
Lopen op de catwalk…
als een hofmaarschalk !!
Soetkin knikt zacht
Ik verdwijn uit de N.A.C.H.T
Tandenborstels komen uit het niets
Wie verzint nu zoiets
Pak vlug je gitaar
En betover elkaar
Soetkin knikt zacht
leidt me in de N.A.C.H.T.
Stoelen dansen
Princessen walsen
Sterren komen, sterren gaan
Alleen sprookjes blijven bestaan
Soetkin lacht
Het wordt N.A.C.H.T.
Jos Genbrugge
Lopen op de catwalk…
als een hofmaarschalk !!
Soetkin knikt zacht
Ik verdwijn uit de N.A.C.H.T
Tandenborstels komen uit het niets
Wie verzint nu zoiets
Pak vlug je gitaar
En betover elkaar
Soetkin knikt zacht
leidt me in de N.A.C.H.T.
Stoelen dansen
Princessen walsen
Sterren komen, sterren gaan
Alleen sprookjes blijven bestaan
Soetkin lacht
Het wordt N.A.C.H.T.
Jos Genbrugge
Wat ik ga spelen is nog een grote verrassing!
Ik vertel het aan niemand, want het is een groot geheim!
Ik doe heel hard mijn best en ben blij als we mogen repeteren.
Op de repetitie heb ik keiharde goede vrienden en vriendinnen.
Als ik naar mijn goede vriendinnen kijk,
gaat het toneelspelen nog beter!
Er zitten echte deugnieten tussen,
ik heb voor sommigen zelfs een bijnaam zoals "bolleke tuut tuut".
Ik speel heel graag toneel,
ik heb het vroeger nog gedaan.
Ik ben zeker niet te oud,
ik zit vol energie en ben "JONG en oud".
Ik vind het echt SUPER leuk met iedereen.
Emiel Van den Berghe
Er was eens... een DROOM
Eens g(H)ans Anders(en) - Eens werken met mensen met een handicap, want
Niemand maakt zo ongekunsteld, oprecht en vertederend theater als zij.
Toen kwam Soetkin,
Uitgedaagd en rotsvast gelovend in zo'n project.
Vertrouwend op haar waagden we het er op.
SAMEN
Sprongen we in het grote, duistere , diepe NIETS;
Geen scenario, geen tekst, geen thema, geen decor, geen grond onder onze voeten,
Alleen een vloer en een hoop mensen met veel vragen en onzekerheden, maar...
Met groot enthousiasme!
Beetje bij beetje groeide het vertrouwen, ontstonden flarden, vielen de stukjes in elkaar.
Uit NIETS werd N.A.C.H.T geboren;
Een DROOM van een Nacht !
Het wordt nu gauw dag,
De N.A.C.H.T.-ploeg is er klaar voor Knopjes omdraaien, durven en doen!
...En ze speelden nog lang en gelukkig ...
Luc Berlamont
"We gaan samen werken met mensen beperkingen." Zeiden ze.
Ik dacht; " Wie heeft er geen beperkingen...?
Een stap in het onbekende
Mezelf leren kennen op een andere manier
Grenzen verleggen
Een meisjesdroom die werkelijkheid wordt
Van een gewone appel naar een pink lady, hihi…
Sofie
Wat begon met een droom.
Is nu een ongelooflijke reis geworden.
Een ontdekkingstocht waarin we samen spelen, zoeken,
bouwen, beroeren, vallen, lachen, opstaan, dansen, boeien, … .
Zelden heb ik zoveel energie gegeven en gekregen.
Iets moois is ontstaan, een droom, een sprookje.
Inge
N.A.C.H.T.
De N staat voor Nostalgie, Nabijheid, Naaiatelier en Naaldhak
De A staat voor Aanwezig, Alert zijn, Ademnood en Assepoes
De C staat voor Cast, Cadans, Chachacha en Concentratie
De H staat voor Hans Christian, Handkus, Hallucinogeen en Hocus Pocus
De T staat voor Talent, Theater, Toveren en Theekransje
Alles samen goed voor heel veel inspanning en toch ontspanning!
An
In deze productie heb ik alweer veel bijgeleerd, zowel op als naast de planken.
Het starten van niks, zoeken, bouwen, twijfelen, ongeloof. Herbeginnen, vinden, zien en uiteindelijk geloven.
Ik heb mogen ervaren hoe fysiek zwaar theater maken kan zijn en hoe je met weinig woorden heel veel zeggen kan.
Ik heb de eer en het genoegen gehad te mogen werken met 'mensen met beperkingen' en zo ontdekt dat we allemaal ons eigen beperkingen hebben.
Wat me opviel en zal bijblijven is het enthousiasme dat iedereen, steeds weer, repetitie na repetitie voor de dag toverde...
Niet verwonderlijk, toveren is een vanzelfsprekendheid in sprookjes...
N.a.c.h.t. zal voor mij voor altijd een aparte plaats krijgen in mijn (toneel)hart
Philippe
Over de scène rennen, zweven, kruipen, pikkelen, rollen, sluipen, dartelen, slieren, marcheren,
slenteren, huppelen, stiefelen,… En dat terwijl we een denkbeeldig raster volgen. Horizontale,
verticale en diagonale lijnen die we niet zien maar wel voelen. Als een net, waarin we met z’n
allen gevangen zitten. Waardoor we allemaal ‘verbonden’ zijn, en rekening moeten houden met
de anderen. Ieder op zijn manier, soms tegen elkaar in, soms samen. Al snel raakten we
vertrouwd met deze ‘viewpoint-methode’.
Wel, hier is mijn point of view over N.A.C.H.T: ik vind het verruimend, vertederend, ontroerend,
ontwapenend, adembenemend (ook letterlijk!), maar bovenal geweldig leuk om te doen!
Het is bijna ongelofelijk om te zien hoe we vanuit het niets er samen toch in slagen een
heuse theaterproductie tevoorschijn te toveren.. MIAUW!
Johanna
Ben ik erbij-blij?
Lijnen dansen, verdwijnen,
sprookjes in de nacht.
Danny
Tastend in het duister op zoek naar iets wat niet te voorspellen is.
De zoektocht is voor mij gebaseerd op fantasie, enthousiasme,
vertrouwen en onvoorwaardelijke acceptatie.
We startten van nul en we bouwden stap voor stap aan een
productie die hopelijk ook u kan beroeren.
Jolien
De prinses was zo mooi. "De koningin en ik”,
zo sprak de koning, wij zijn erg gelukkig met zo’n mooie prinses. Dat begrijpen jullie wel. U zal ons niet horen klagen. Maar het mocht allemaal wel wat minder zijn. Niet dat wij nu een potje gaan zitten janken of zo, zeker niet… Maar onze dochter, de prinses, is zo mooi, zo mooi dat …
Kijk, gisteren wilden de koningin en ik gaan zwemmen in het koninklijk zwembad. De lakeien hadden alle blaadjes uit het water gevist. Het was mooi weer, met niet meer dan 2 wolkjes die zachtjes voorbijdreven. Perfect om te gaan zwemmen.
Ik had net mijn eerste baantje gezwommen, de koningin had er al meer – zij is sneller dan ik – toen onze dochter buitenkwam.
Zij liep recht naar de Koninklijke springplank. Ze bleef eventjes staan aan het einde van de plank, ze krulde haar tenen over de rand, en toen riep ze :
“Kijk, mama, papa, kijk !” Dat riep ze naar de koningin en mezelf.
En wij keken.
De zon keek ook.
En ook de 2 wolkjes. Die stopten met voorbijdrijven, om beter te kunnen zien.
Ik zag 4 lakeien gluren vanuit de bosjes.
En een kamermeisje dat wel erg lang het Koninklijke dekbed aan het opschudden was.
Ik zag zelfs 3 biggetjes toekijken vanuit een huisje uit de verte. En een kat met laarzen aan. Maar dat kan ook iets anders geweest zijn.
En toen duwde de prinses zich af van de springplank. Elke waterdruppel in het koninklijk zwembad hield vol verwachting de adem in. Twee nieuwe wolkjes konden niet voorbij – wat zeg ik ? – ze wilden niet voorbij. En ze botsten tegen de 2 wolkjes die gestopt waren met voorbijdrijven.
En iedereen zag hoe de zon de prinses streelde, toen die als een pijl in het water dook.
En ik, ik vergat te zwemmen. Ik vergat te watertrappen. En ik zonk. Blub.blub.bloeb.
De koning zinkt…en niemand heeft het gezien.
Blub.blub.bloeb…
En de prinses komt vlak bij mij boven water, en ze duwt mij naar boven.
“Gaat het papa ?”, vraagt ze.
En ik ga nog een keer kopje onder. Dan spuw en proest ik wel 2 emmers water uit.
“Het gaat, lieve dochter, het gaat.”
Ze lacht. De prinses lacht.
Iedereen lacht.
En nog 2 wolkjes botsen tegen nog 2 wolkjes, tegen de andere wolkjes die waren gestopt met voorbijdrijven om toe te kijken.
En wolkjes die botsen worden grijs.
En grijze wolkjes beginnen te regenen…
Eén baantje had de koning gezwommen, één baantje en toen begon het te regenen. (gelukkig is de koningin sneller).
Kijk, zo sprak de koning, het mocht misschien allemaal wel wat minder…, maar zo mooi, zo mooi is onze dochter, de prinses.”
Kris Vermeire
Donderdag. De avond lonkt. De laatste repetities van N.A.C.H.T vangen aan. De vonken spatten eraf. Weet iedereen de volgorde van de scènes? Weet iedereen zijn cues? Zijn de jurken bijna af? En waar is ons gras? We zijn gesponsord voor onze kostuums door Enfant d'Amour: www.enfantdamour.be. Gelukkig bestaan er nog weldoeners op deze aarde. Het naaiatelier is gelukkig met deze prachtige materialen.
Martin, onze geluidstechnicus kruipt voor een van de laatste keren in zijn studio om de muziek te perfectioneren. Ook het decor neemt concretere vormen aan. En natuurlijk de acteurs, die staan te popelen om straks voor jullie te spelen. Aarzel niet, reserveer meteen!
Soetkin
Naai-atelier
Soetkin leidde mij de NACHT in.
Maar wie dwaalt daar rond in die nacht ????
Geen Keizer zonder kleren………,
maar eenden en kikkers,
prinsessen en prinsen,
biggetjes en een konijn
een heel sprookjesboek vol.
En allemaal nog ….…….zonder kleren!
Schetsen op papier, boetseren met stof, verstrikt raken in bergen van tule en voile.
En telkens opnieuw door spelers worden meegetrokken in het proces van spelen, bedenken, voelen en….. weer kunnen stikken, naaien en verven.
Iedereen moet mOOi worden in zijn of haar rol!
De kikker kust, de prinsessen willen op stap, het konijn krijgt stress, de eendjes worden groot, en de biggetjes beginnen te strippen. Help!!
En dan ineens krijg ik een kasteel vol handige naaisters!
Tussen het gekwetter en gezoem van stemmen en machines voel ik het:
Het komt goed want
sprookjes bestaan (soms)!
Nadia Marin
Maar wie dwaalt daar rond in die nacht ????
Geen Keizer zonder kleren………,
maar eenden en kikkers,
prinsessen en prinsen,
biggetjes en een konijn
een heel sprookjesboek vol.
En allemaal nog ….…….zonder kleren!
Schetsen op papier, boetseren met stof, verstrikt raken in bergen van tule en voile.
En telkens opnieuw door spelers worden meegetrokken in het proces van spelen, bedenken, voelen en….. weer kunnen stikken, naaien en verven.
Iedereen moet mOOi worden in zijn of haar rol!
De kikker kust, de prinsessen willen op stap, het konijn krijgt stress, de eendjes worden groot, en de biggetjes beginnen te strippen. Help!!
En dan ineens krijg ik een kasteel vol handige naaisters!
Tussen het gekwetter en gezoem van stemmen en machines voel ik het:
Het komt goed want
sprookjes bestaan (soms)!
Nadia Marin
,Foto's: Arnold Van Herreweghe
Stand van zaken
De theaterlabo’s van maart en april zijn achter de rug. We staan nu met onze voeten in de volle grond van N.A.C.H.T.
De pluimen vliegen ons rond de oren, er wordt geknord, huizen vliegen omver, tandenborstels worden doorgegeven, men rolt zichzelf een slag in de rondte.
Het is geestig.
Soms oorverdovend spannend.
Soms lastig. Altijd intens.
Zoekend tussen 12 sprookjes, zoekend met 13 mensen en 1 vloer.
Hoe ging het verhaal nu weer van het lelijke eendje? Het lelijke eendje werd een mooie zwaan. Of was het eendje altijd al een zwaan?
En wat met die biggetjes? Die bouwden 3 keer een huis en de laatste keer bleef het overeind.
En wat dan met Assepoes? Hoe werd zij een prinses?
En hoe verloor zij haar schoentje?
Wat doen we wel, wat laten we weg? Wat vertellen we? Wat verzwijgen we?
Wat vervormen we?
Wat werkt, wat werkt voor geen meter?
Hoe geraken we verder dan ons dansje op Footprints van Roisin Murphy dat al meegaat van tijdens de labo’s?
En al die prinsen en prinsessen uit de sprookjes…
Hoe wordt een man een prins en een vrouw een prinses?
Er zou een ritueel zijn om een koekprince te worden.
Maar wij willen meer: wij willen een echte prins.
Een prinses zou elke dag een bad nemen in ezelinnenmelk en rozenblaadjes.
Maar hoe zet je dat op scène?
Hoe maak je inhoud theatraal?
Hoe vertaal je een sprookje naar een lichaam, naar de vloer?
Ik ben de regisseur en ik zou het moeten weten, maar ook ik moet zoeken, vinden, verloren lopen, terugkomen en zien dat het goed is (of niet en dan moeten we opnieuw beginnen).
Soetkin Vervaet
Juni 2010
De pluimen vliegen ons rond de oren, er wordt geknord, huizen vliegen omver, tandenborstels worden doorgegeven, men rolt zichzelf een slag in de rondte.
Het is geestig.
Soms oorverdovend spannend.
Soms lastig. Altijd intens.
Zoekend tussen 12 sprookjes, zoekend met 13 mensen en 1 vloer.
Hoe ging het verhaal nu weer van het lelijke eendje? Het lelijke eendje werd een mooie zwaan. Of was het eendje altijd al een zwaan?
En wat met die biggetjes? Die bouwden 3 keer een huis en de laatste keer bleef het overeind.
En wat dan met Assepoes? Hoe werd zij een prinses?
En hoe verloor zij haar schoentje?
Wat doen we wel, wat laten we weg? Wat vertellen we? Wat verzwijgen we?
Wat vervormen we?
Wat werkt, wat werkt voor geen meter?
Hoe geraken we verder dan ons dansje op Footprints van Roisin Murphy dat al meegaat van tijdens de labo’s?
En al die prinsen en prinsessen uit de sprookjes…
Hoe wordt een man een prins en een vrouw een prinses?
Er zou een ritueel zijn om een koekprince te worden.
Maar wij willen meer: wij willen een echte prins.
Een prinses zou elke dag een bad nemen in ezelinnenmelk en rozenblaadjes.
Maar hoe zet je dat op scène?
Hoe maak je inhoud theatraal?
Hoe vertaal je een sprookje naar een lichaam, naar de vloer?
Ik ben de regisseur en ik zou het moeten weten, maar ook ik moet zoeken, vinden, verloren lopen, terugkomen en zien dat het goed is (of niet en dan moeten we opnieuw beginnen).
Soetkin Vervaet
Juni 2010
